Jak to liczymy
Narzędzie oblicza funkcję w 481 punktach wybranego przedziału i łączy je w wykres. Tam, gdzie funkcja nie jest określona (np. √x dla x < 0) lub ma biegun (np. 1/x w 0), wykres jest przerwany.
Miejsca zerowe wyszukiwane są tam, gdzie zmienia się znak lub wykres dotyka osi x, a potem doprecyzowywane do wielu miejsc po przecinku. Maksima i minima to punkty, w których wykres zmienia kierunek. Punkty przecięcia to miejsca zerowe f(x) − g(x).
Dozwolone są + − * / ^, nawiasy, stałe pi i e oraz sin, cos, tan, asin, acos, atan, sinh, cosh, tanh, sqrt, abs, ln, log (podstawa 10), exp, floor, ceil, round i sign. Kąty są w radianach.
Przykład
Funkcja f(x) = x^3 - 3x ma miejsca zerowe -1,7321; 0; 1,7321, maksimum w (-1; 2) i minimum w (1; -2). Przecina g(x) = x w (-2; -2); (0; 0); (2; 2).
Najczęstsze pytania
Jak wpisać potęgi i pierwiastki?
Potęgi za pomocą ^, np. x^2 lub 2^x. Pierwiastek kwadratowy jako sqrt(x), inne pierwiastki jako potęgi: pierwiastek sześcienny to x^(1/3).
Czy sin(x) liczy w stopniach czy w radianach?
W radianach, jak zwykle w matematyce: sin(pi/2) = 1. Dla stopni wpisz sin(x*pi/180).
Dlaczego brakuje miejsca zerowego?
Pokazywane są tylko miejsca zerowe w wybranym przedziale x. Poszerz przedział, jeśli spodziewasz się kolejnych.
Czy mogę przesunąć widok?
Tak, za pomocą „x od” i „x do”. Oś y dopasowuje się sama; przy biegunach skrajne wartości są obcinane, aby reszta wykresu była czytelna.